Σιγά μην κλάψω!: Η απολογητική των ΚΕΦΑΛΑΙΩΝ: Όσοι γράφουν μόνο με κεφαλαία γράφουν σωστά;

Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2016

Η απολογητική των ΚΕΦΑΛΑΙΩΝ: Όσοι γράφουν μόνο με κεφαλαία γράφουν σωστά;

Υπάρχουν κάποιοι φίλοι και φίλες, που γράφουν τα σχόλια τους εδώ στο μπλογκ ή στη σελίδα μου στο φ/β, με κεφαλαία.

Αν και είναι σχετικά λίγοι/ες, φαίνεται ότι η "μεγαλογράμματη" γραφή τους ενοχλεί άλλους αναγνώστες, οι οποίοι συχνά-πυκνά τους μαλώνουν επειδή χρησιμοποιούν τα κεφαλαία και όχι τα συνήθη πεζά, με τους τόνους τους, με τις τελείες τους, με τα κόμματα τους και με όλα αυτά τα πλουμίδια, που καθιστούν τη γραφή πιο ευκολοανάγνωστη και πιο κομψή - τουλάχιστον στα δικά μας τα μάτια.

Πολλοί μάλιστα ισχυρίζονται ότι το να γράφει κανείς με κεφαλαία, προδίδει έλλειψη παιδείας - ή τουλάχιστον αδυναμία στη στίξη και στον τονισμό... 

Το ζήτημα ετούτο με προβλημάτισε σφόδρα και έπεσα βαθιά στο βαζάκι με τους στοχασμούς...

Κι αν θέτε τη γνώμη μου, που σας την δίδω κατόπιν επίμονης μελέτης, δεν είναι διόλου έτσι τα πράγματα.
Αντιθέτως, ίσως η μικρογράμματη γραφή ενδεχομένως να απηχεί ένα είδος εκφυλισμού της ελληνικής γλώσσας και πολύ περισσότερο, να είναι φορέας μιας διεστραμμένης και κακοπροαίρετης "εκ-παίδευσης" - ενός συστηματικού πνευματικού παραμορφωτισμού, που καλλιεργείται σήμερις στα σχολειά μας, από τους "φορείς του Κακού", ήγουν τους καθεστωτικούς εκπαιδευτικούς!

Γι αυτό και έβανα μπροστά να συντάξω μια απολογητική των ΚΕΦΑΛΑΙΩΝ, που νομίζω ότι θα ανοίξει νέους ορίζοντες, σε όσες και όσους γνοιάζονται ακόμα για την Ελευθερία και τη Γνώση...

Παπυρος με αποσπασμα απο τα "Στοιχεια" του Ευκλειδη [Ελληνιστικοι χρονοι]
Βλεπετε οτι τα κεφαλαια υπαρχουν ακομα 

Η μικρογράμματη γραφή λοιπόν [δηλαδή τα πεζά ή "μικρά" ελληνικά γράμματα] δεν υπήρχαν πριν από τον 9ο μ.Χ. αιώνα.
Τόσο στους ελληνικούς χρόνους, όσο και στους ελληνιστικούς, όσα κείμενα γράφονταν στην ελληνική γλώσσα, ήσαν γραμμένα με κεφαλαία, είτε χαράσσονταν σε μαρμάρινες πλάκες, είτε γραφόντουσαν σε περγαμηνές και σε παπύρους.

Θα σας πω μάλιστα ότι στην εποχή του Πεισιστράτου ή του Αριστοτέλους, δεν υπήρχαν καν ούτε οι τόνοι, ούτε τα σημεία στίξεως.
Οι λέξεις γράφονταν στη σειρά, χωρίς γραφικά σημάδια, που θα δήλωναν αλλαγή λέξης ή φράσης ή προφορά ή ερωτηματικό τόνο κ.λπ.

Η ανάγκη μάλιστα να μπορούν να επι-γραφούν σκαλιστά, ολόκληρες φράσεις σε μαρμάρινες επι-γραφές, συνέβαλλε ώστε να μορφοποιηθούν τα κεφαλαία γράμματα, με τετραγωνισμένες, ευθείες γραμμές, που φυσικά ήταν πολύ πιο εύκολο να σκαλιστούν με το σφυρί και το καλέμι απάνου στο μάρμαρο, από ότι οι καμπύλες.

Ωστόσο και όπως συμβαίνει συχνά στη διαλεκτική εξέλιξη του Πνεύματος, η ίδια η μορφή της γραφής, με τετραγωνισμένα κεφαλαία, επηρέασε και το περιεχόμενο της σκέψης, που σηματοδότησε παραδείγματος χάριν τη στροφή του ελληνικού λόγου, από τον λυρισμό των πρώτων επώνυμων ποιητών [Σαπφώ, Αλκμάν κ.λπ.] στη δωρικότητα, στην ακριβολογία ή στη σιδηρά λογική συνάφεια των μεταγενέστερων Ελλήνων στοχαστών [Ηράκλειτος, Αριστοτέλης κ.λπ.]

Η δωρική, ακριβής, μονοκόμματη, τετραγωνισμένη μορφή της μεγαλογράμματης γραφής λοιπόν, συνέβαλλε ώστε στο επικό ή στο λυρικό ύφος του ελληνικού λόγου που κυριαρχούσε πριν από την διάδοση της γραφής, να προστεθεί και να συντεθεί δημιουργικά, αυτό το ιδιαίτερο μείγμα δωρικότητας και ιωνικότητας [ή αλλιώς λογικης και αισθηματος] που χαρακτηρίζει τον αξεπέραστο Ελληνικό πολιτισμό των κλασσικών χρόνων.
Ας μην ξεχνάμε ότι ο Όμηρος δεν "έγραψε" τα αριστουργήματα του αλλά τα απήγγειλε, όπως τα απήγγειλαν όλοι οι αοιδοί [το ίδιο και οι λυρικοί ποιητές]

Το έπος δηλαδή ή η λυρική ποίηση γεννήθηκαν "εκτός γραφής" και απηχουν την προφορική παραδοση του ελληνικου λογου, όπως σημερα την απηχει το δημοτικο μας τραγουδι. Οι μεγαλοι ποιητες που ηκμασαν πριν απο τον αιώνα του Πεισιστρατου [όπου για πρωτη φορα καταγραφηκαν τα Ομηρικα επη] δεν έγραφαν αλλά "λαλούσαν" τα έργα τους και συνεπώς η "εικόνα" του λόγου τους, ήταν εντελώς διαφορετική από την"εικόνα" που θα είχαν γι αυτά οι μεταγενέστεροι τους, οι οποίοι ενδεχομένως να διάβαζαν τα έργα αυτά από παπύρους ή περγαμηνές ή μαρμάρινες επιγραφές, σε τετραγωνισμένη μεγαλογράμματη γραφή.

Όσο βάθαινε η εξέλιξη και η διάδοση της γραφής λοιπόν, τόσο περισσότερο το "μάτι" συνήθιζε την αυστηρή, ευθύγραμμη και δωρική μορφή των κεφαλαίων, προετοιμάζοντας έτσι το ελληνικό πνευμα για το απόγειο της πολιτιστικής δημιουργίας του, που εμπεριείχε και το παλαιό επικό ή λυρικό στοιχείο αλλά και το νέο στοιχείο, του Ορθού Λόγου.
Ο Όμηρος και η Σαπφώ, μέσω των κεφαλαίων γραμμάτων της ελληνικής γραφής, ενσωματώθηκαν και παρήγαγαν το εξελικτικό στάδιο του Πνεύματος, που απεικονίσθηκε στον Ηράκλειτο, στον Πλάτωνα, στον Αισχύλο ή στον Αριστοτέλη και αποτελεί φυσικά την κορυφαία στιγμή του ελληνικού πολιτισμού.

Να κάμω εδώ και μια μικρή παρένθεση για να θυμίσω ότι άλλο πράγμα είναι η λαλιά και άλλο πράγμα είναι η γραφή.
Τώρα βέβαια και η λαλούμενη και η γραπτή γλώσσα, δεν παύουν να είναι γλώσσες, ωστόσο όπως με όλα τα εκφραστικά μέσα, η δική τους εξέλιξη, προετοιμάζει και ανα-παράγει την εξέλιξη στα πεδία της τέχνης του λόγου ή του στοχασμού, που χρησιμοποιούν τη γλώσσα [λαλούμενη ή γραπτή] ως δικά τους εκφραστικά μέσα. 
Όπως παραδείγματος χάριν και το θέατρο και ο κινηματογράφος είναι εκφραστικά μέσα της τέχνης του δράματος, ωστόσο η εξέλιξη από το θέατρο στον κινηματογράφο, προσέδωσε νέες δυνατότητες και νέα χαρακτηριστικά στο δράμα, ανατρέποντας ριζικά τη μορφή αλλά και τα περιεχόμενα του.
Ετσι λοιπον και η διαδοση της γραφης και δη της τετραγωνισμενης μεγαλογραμματης γραφης, προσεδωσε νεες δυνατοτητες στη λογοτεχνια και στον στοχασμο, που χρησιμοποιησαν τη γραπτη γλωσσα ως εκφραστικο τους μεσον.
Κάπως ετσι, πραγματοποησαμε το μακρυ ταξιδι από τον Όμηρο στον Αριστοτέλη και από εκεί στον Ευκλείδη και στον Πλωτίνο.

Μέχρι τους ελληνιστικούς χρόνους, δεν υπήρξαν άλλες ιδιαίτερα σημαντικές εξελίξεις στη μορφή της γραπτής ελληνικης γλωσσας.
Στον καιρό όμως των Πτολεμαίων, υπηρξε μια καίρια αλλαγή, η οποία οφείλονταν κυρίως στους Αλεξανδρινούς φιλολόγους και στη βαθμιαία λησμονιά της αρχαίας προφοράς των ελληνικών.
Η αλλαγή αυτή ήταν η εισαγωγή των τονικών σημείων [οι οξείες, οι βαρείς, οι δασείες κ.ο.κ.] που στόχευαν στη διατήρηση της μνήμης της αρχαίας προφοράς.
Η δασεία παραδείγματος χάριν, η οποία έμπαινε μπροστά από φωνηεντα, είχε σκοπό να αποδώσει γραπτά, την προφορά του δασέως φωνήεντος [που εν πολλοίς είχε ήδη αρχίσει να χάνεται και εξαιτίας της ατονικης μεγαλογραμματης γραφης]
Στην αρχαιότητα παραδείγματος χάριν, υπηρχε το δασύ "Α", το οποίο προφερονταν περιπου οπως το αγγλοσαξονικο "ha" και συχνά γράφονταν: "ΗΑ"
Η παραλειψη του "Η" αφησε τα "Α" ορφανα απο τα δηλωτικα της προφορας τους, ετσι ωστε σταδιακα προφερονταν όλα ως ψιλά "Α".
Οι Αλεξανδρινοι λόγιοι επεβαλλαν λοιπον το δασυνόμενο "¨Α", για να θυμουνται οι Ελληνες την αρχαια προφορα του.

Η γραμματικη ομως μιας γλωσσας δεν ειναι ποτε στοιχειο της ζωντανης και εξελισσομενης γλωσσας αλλα αντιθετως, απεικονιζει μια συγκεκριμενη εποχη και μια συγκεκριμενη δομη της γλωσσας, η οποια μαλιστα συχνα ανηκει και στο παρελθον...
Τα τονικα σημαδια των αλεξανδρινων φιλολογων, δεν καταφεραν λοιπον να διασωσουν την αρχαια προφορα και, συν τω χρονω, κατηντησαν περιττα σημαδια, που διατηρηθηκαν μονον εξαιτιας της προστασιας της ιστορικης γραφης της ελληνικης γλωσσας, 

Αν και στους ελληνιστικους χρονους αρχισαν να εισαγονται καινοτομιες στη γραπτη ελληνικη γλωσσα, οπως οι τονοι ή οι τελειες, δεν αλλαξε η γραφη με τετραγωνισμενα κεφαλαια, η οποια διατηρηθηκε μεχρι τα τελη περιπου του 8ου μ.Χ. αιωνα.
Καπου εκει, τελη 8ου-αρχες 9ου αιώνα, εμφανιζονται τα πρωτα κειμενα σε περγαμηνες, με τη γνωστη μας μικρογραμματη γραφη και προπαντός αρχιζουν να επικρατουν τα πεζα γραμματα [αναμικτα με κεφαλαια] στη βυζαντινη αγιογραφία.
Η εξελιξη αυτή θα εκτοπισει ραγδαια τα τετραγωνισμενα κεφαλαια, επιβαλλοντας πλέον τη σημερνη μορφη της μικρογραμματης γραφης, σε όλα τα κειμενα της ελληνικης γλώσσας. Τα κεφαλαια θα περιοριστουν σε μερικα αρκτικα γραμματα.

Μικρογραφια και κεμενο απο βιβλιο του 11ου αιωνα
Η μικρογραμματη γραφη εχει εκτοπισει πληρως τα κεφαλαια

Γιατί όμως συνέβη μια τόσο θεαματική ανατροπή στη γραπτη μας γλώσσα, η οποία πάλι με τη σειρά της επηρέασε και την πολιτισμική εξέλιξη του Ελληνισμού;

Φρονώ ότι δύο κυρίως ήσαν οι αιτίες, που επέβαλλαν την ανάγκη των πεζών γραμμάτων. Η μία έχει να κάμει με την οικονομία και η άλλη έχει να κάμει με την αισθητική [αλλά και τον πολιτισμικό χαρακτήρα του Βυζαντινού ελληνισμού]
Τα κεφαλαία γράμματα ως γνωστόν πιάνουν περισσότερον χώρο από τα πεζά και επιπλέον δέχονται τα τονικά σημάδια, στα πλαϊνά τους, κάμοντας έτσι τη σπατάλη χώρου ακόμα πιο οδυνηρή.
Ωστόσο οι περγαμηνές, οι πάπυροι και η νέα εφεύρεση του χαρτιού, στοίχιζαν πολύ ακριβά στα βυζαντινά χρόνια. Η ανάγκη να εξοικονομηθεί "χώρος γραφής" ΄ήταν τόσο μεγάλη, ώστε συχνά οι βυζαντινοί γραφιάδες, έφταναν να σβήνουν αρχαίες περγαμηνές ή παπύρους, για να τους ξαναχρησιμοποιήσουν για τα δικά τους κείμενα [τα περιφημα παλίμψηστα]

Η εφεύρεση των πεζών γραμμάτων εξοικονομούσε μπόλικο χώρο γραφης, και επειδή τα τονικά σημαδια έμπαιναν απάνω από τα μικρά γράμματα αλλά και επειδή ήσαν πιο συμμαζεμένα σε εμβαδόν.
Επιπλέον βοηθούσαν και στην ταχύτητα της γραφής [ή της αντιγραφής] εφοσον μπορούσαν να γραφούν με τη μέθοδο της "πλαγίας γραφης", που ειναι σημαντικα πιο γρηγοροι [κα σημερα οι στενογραφικες σημειωσεις γραφονται με πλαγιαστα γραμματα...]
Δεν ειναι λοιπον διολουπαραξενο το οτι αντικατεστησαν τοσο ραγδαια τα παλαια κεφαλαι γραμματα, αλλαζοντας ριζικα την "εικονα" του γραπτου λογου της ελληνικης γλωσσας.

Περαν ομως απο τις οικονομικες αιτιες, που συνεβαλαν ωστε να προκυψει η εξελιξη της μικρογραμματης γραφης, υπηρχαν και καποιο αλλοι λογοι, που αφορουν την Αισθητικη και το Πνευμα του ελληνικου πολιτιμσοθυ, ετσι ιπως αυτος εξελιχθηκε στους αιωνες της βυζαντινης αυτοκρατοριας.

Η βυζαντινη εικονογραφια χρησιμοποιούσε και γραμματα και αριθμους [με το ελληνικο συστημα αριθμησης] για να παραγει τα μοναδικα αριστουργηματα της βυζαντινης τεχνης, ειτε σε διακοσμητικα μοτιβα, ειτε σε εικόνες αγίων.
Ειναι φανερο οτι η τετραγωνισμενη, δωρική και ευθυγραμμη μορφη των κεφαλαιων δεν ταιριαζε αισθητικα με τα μηνυματα του Χριστιανισμού ή με την ασιατικη συναισθηματική φόρτιση, την οποία εφερε ο βυζαντινος πολιτισμος.
Η δωρικη αρχαιοτητα, αντιθετως, παραμεριζονταν διαρκως απο μία νεα "φρυγική" επιρροή του Ελληνισμού, στην οποία ταίριαζαν καλύτερα οι κομψές, καμπύλες γραμμές και τα λογής καλλιγραφικά πλουμίδια, της μικρογράμματης γραφής.

Η λεγόμενη "καλλιγραφία" των πεζών γραμμάτων, αναπτύχθηκε ακριβως τοτε και απηχει τη μεριμνα των βυζαντινων αγιογραφων [και μικρογραφων] να εμπλουτισουν συναισθηματικα τα εργα τους, κάτι που φυσικά δεν τους επέτρεπε να πράξουν η δωρικότητα των αρχαίων κεφαλαίων γραμμάτων.

Σαν ειρωνεία δηλαδή της ιστορίας, η εξέλιξη της ελληνικης γραφής επανεφερε στο ιστορικο προσκηνιο του Ελληνισμου, τον προκλασσικο λυρισμο της Σαπφούς, εφοδιάζοντας την Ελληνική Εμπειρία, με μια καινουρια θεαση του Είναι - αυτή της Χριστιανικής Υπαρξιακής Αγωνίας...

Βυζαντινη εικονα με αναμικτα πεζα και κεφαλαια γραμματα 
Ο σημερινός Ελληνισμός λοιπόν ενσωματώνει διαφορετικές εμπειρίες του όντος, οι οποίες εμφαίνονται τόσο στην εξέλιξη του Στοχασμού και της Τέχνης μας, όσο και στην "εικονα" της γραπτής μας γλώσσας, έτσι όπως εξελίχθηκε στα διαφορετικά στάδια της ιστορικής [αλλά και υπαρξιακής] μας εξέλιξης.

Από την άποψη αυτή βεβαίως, η μικρογράμματη γραφή, με την επιλεκτική χρήση κεφαλαίων, ενδεχομένως να είναι η πιο πλήρης μορφή του γραπτού ελληνικού λόγου, εφοσον φέρει μεσα της όλη την εξελικτική πορεία του Γένους μας.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα πρεπει σωνει και καλα να απορριπτουμε και αλλες μορφες γραφης, που ησαν εν ισχυει σε διαφορετικες περιοδους του Ελληνισμου, οπως λογου χαριν η μεγαλογραμματη γραφη. Ίσα-ίσα που θα έπρεπε να μας εμπνεει για στοχασμό, το τι ειδους πνευματικό περιεχομενο μπορει να φερει μία τετραγωνισμενη δωρικη γραφη, που αρνειται τα περιττα στολιδια των Αλεξανδρινων ή των βυζαντινων λογίων.
Ίσως οι ανθρωποι που επιμενουν να χρησιμοποιούν μεγαλογραμματη γραφη [ή που το καμουν εξ' αναγκης] να ειναι πιο κοντα στο χαμενο δωρικο υφος του ελληνικου λογου.

Περαν ομως αυτης της ιστορικης απολογητικης των κεφαλαιων γραμματων, υπαρχει και κατι ακομα που με καμει να συναινω στη χρηση τους - για να μην σας πω, ότι τα προτιμω, οταν τα βλεπω απο εθνικιστες Ελληνες. 
Κι αυτη η "ευνοια" προς τα κεφαλαια, εχει να καμει με την πνευματικη διαστροφη, την οποια ευσχήμως, αποκαλούμε συγχρονη ελληνοφωνη παιδεία! 

Δυστυχως για το μελλον του εθνους μας, στα ελληνοφωνα σχολεία [ασχετως βαθμιδας] το μονο που προσφερεται είναι μια συστηματική, ύπουλη και αμειλικτη πλυση εγκεφάλων, που στοχεύει στη δημιουργία των μελλοντικών σκλάβων της νεοταξίτικης παγκόσμιας διακυβέρνησης
Οι δάσκαλοι, οι καθηγητές και οι δόχτορες, εν αγνοία τους ή συνειδητά, παράγουν στρατιές αμόρφωτων, απαίδευτων, ανελλήνιστων και ψυχοπαθών ανδρείκελων, απογυμνωμένων από κάθε είδους συλλογική ταυτότητα - ακόμα και αυτής του φύλου τους.

Οι άνθρωποι που εμείς ονομάζουμε "αγράμματους" δεν ειναι παρά οι άνδρες και οι γυναίκες, που γλίτωσαν από την πλύση εγκεφάλου του ελληνόφωνου σχολείου και που πιθανόν να διατηρούν μέσα τους πολύ πιο αγνή και αυθεντική την συλλογική ταυτότητα του Έλληνα.
Κι αν εξαιτίας της απουσίας "γραμματικής και λόγιας" κουλτούρας, δεν γνωρίζουν ορθογραφία ή σύνταξη, τόσο το καλύτερον!
Προτιμώ χίλιες φορές εναν ανθρωπο που γραφει με κεφαλαια επειδη δεν ξερει να χειριστει στιξη ή τονισμο, απο καποιον που του εχουνε παραμορφωσει ψυχη και νου, οι νεοταξιτες κομισαριοι της καθεστωτικης προπαγανδας. 
Και βάνω στοιχημα οτι πολυτιμοτερον εχω, οτι οι 9 στους 10 κρατικοδιαιτους δασκαλους [ολων των βαθμιδων] ανηκουν στους μισθοφορους του καθεστωτος [κι ο ενας που περισσευει ακολουθει ακούσια, για να μη χασει τον μισθο του]

Και να θυμίσω εξάλλου ότι κάποια από τα αριστουργήματα του ανθρωπινου πνευματος, γραφτηκαν απο ανθρωπους που δεν γνωριζαν γραφή.
Αποτελει λοιπον ενδειξη σεβασμου προς τον Ομηρο [που ειναι αναποσπαστο κομματι της συλλογικης μας συνειδησης] ο σεβασμός προς τα άχαρα, τετραγωνισμένα, λιτά, δωρικά και αυστηρά ΚΕΦΑΛΑΙΑ και τους Έλληνες που τα χρησιμοποιουν...

panusis.blogspot.gr