Σιγά μην κλάψω!: Ένας μαχητής ζωής!!

Πέμπτη, 16 Μαρτίου 2017

Ένας μαχητής ζωής!!

Ακίνητη... Αμίλητη... Με μία απορία ζωγραφισμένη στο πρόσωπο μου... 

Μόνο απορία όμως.. Διότι μία μάνα ξέρει.. 

Ξέρει πιο καλά από τον καθένα.. Από τον κάθε γιατρό... 

Από τον κάθε φίλο.. 

Ξέρει καταβάθος αν το μωρό της θα ζήσει... Και ας αισθάνεται το κάθε βλέμμα, σαν βλέμμα λύπησης... Ξέρει.. Το νιώθει μέσα της, σαν κινείται, σαν κλωτσάει.. Όταν τρώει ένα γλυκό και αισθάνεται ένα χαμόγελο να ζωγραφίζει τα χείλη του.. Σε επηρεάζει..

Δύο μηνών έγκυος και η ανακοίνωση του ιατρού, αλλάζει κάθε προσδοκία, αλλάζει δεδομένα, και σου δημιουργεί απερίγραπτη χαρά..

- Ώπα, σαν να ακούω δύο καρδούλες, για να δούμε.. Και νάτο και το δεύτερο... που μας κρυβόταν.. Έχεις δίδυμα.. Της ακούς τις καρδούλες; 

Χαρές και χαμόγελα απο τον ιατρό μου..

- Τέλεια ,ουαου, λέω και εγώ.. Χωρίς να έχω συνειδητοποιήσει την κατάσταση.. Ένα αγόρι και ένα κορίτσι.. Φανταστικά..

- Δεν με κατάλαβες, μου απευθύνεται με χαμόγελο.. Έχεις απο έκεινα... Τα πολύ σπάνια.. Ένας σάκος, δύο πανομοιότυπα δίδυμα. Δεν θα μπορείς να τα ξεχωρίσεις.. Ιδιο φύλο, ίδια χαρακτηριστικα.Όλα ιδια..

-Ωωω! Αναφώνησα.. Και η χαρά άρχιζε να γεμίζει κάθε μέρος του σωματός μου. Τότε ήρθε και εκείνη η σκέψη.. Κοίτα να δείς... Καμιά φορά τα συναντούσα στο δρόμο και μπορεί να τα χάζευα για ωρες.. Περίεργο.. Δύο ανθρωποι να έχουν την ίδια φάτσα.. Είχαμε βέβαια κληρονομικότητα.. Αλλά και πάλι δεν το περίμενα..

- Λοιπόν, ας πούμε κάποια πραγματάκια..΄Εχεις δίδυμη κύηση, αυτό σημαίνει, δύσκολη! Ένας σάκος, δύο μωράκια.. Θέλω προσοχή..Πολύ προσοχή, εντάξει;

- Έντάξει, γιατρέ μου.. Πές πως έγινε.. Προσοχή.. Προσοχή, λοιπόν..

Όνειρο ζω, μη με ξυπνάτε.. Για ώρες σκεφτόμουν.. Και τσιμπούσα τα μαγουλά μου..

Τα προβλήματα, άρχισαν να φαίνονται από τους πρώτους κιόλας μήνες.. Μπαινόβγαινα στο νοσοκομείο.. Συσπάσεις.. Πρέπει να προσέχουμε, μου έλεγαν.. Και γω αναρωτιόμουν πόσο πιά να προσέχω;.. Αρχίζε και το παράπονο κάποιες φορές.. και τα δάκρυα κυλούσαν βροχή.. Γιατί να μην είμαι από αυτές τις εγκυμονούσες... Που έχουν μια υπέροχη εγκυμοσύνη... Που όλα οδευούν μια χαρά.. Μα γρήγορα άλλαζα διάθεση και έλεγα στον εαυτό μου.. ΕΕΕ!!! Σταμάτα.. Σε αισθάνονται.. Δεν το καταλαβαίνεις; Και έπερνα τα πάνω μου..

Ήρθε η ώρα της Β-επιπέδου.. Το μόνο που με ένοιαζε;.. 

Αν σας πω θα γελάσετε.. Ήταν η τρισδιάστατη εικόνα.. Μια εικόνα που τελικά δεν πήρα ποτέ στα χέρια μου..

- Πέρασε στο γραφείο μου, σοβαρός ο γιατρός που καθώς έκανε τη Β-επιπέδου, τον είχα πραγματικά τρελάνει.. - Γιατρέ, μια φωτογραφία, μην ξεχάσετε.. Που τελικά δεν έβγαλε ποτέ...

Ξέρεις, υπάρχει ένα προβληματάκι..Με το Β μωρό..( Ποιο προβλήματακι ρε!σκεφτόμουν.. Και ποιο Β; Εεεε!!! Έχει όνομα, ξύπνα.. Σκεφτόμουν... με ένα χαμόγελο ηθοποιού στα χείλη μου, άκου Β! Δημήτρη εννοεί.. και ο Α μου, όνομα έχει.. Λευτέρης..) Και η σκέψη συνέχιζε..

( Βλάκα..Δεν μου έβγαλες τη φωτογραφία...) Τώρα που το σκέφτομαι, απορώ με έμενα.. Συνέχισε ο γιατρός, που ευτυχώς οι σκέψεις δεν ακούγονταν.. Το Β μώρο.. Έχει αδεματώδης κυστικη δυσπλασία πνεύμονα...

- Ώπα, κάτσε γιατρέ.. Τι λες..( Πας καλά, σκέφτηκα ).. Δεν ακούγεται όμορφο.. Τι είναι αυτό;

Συνέχισε, εκείνος ακάθεκτος.. Δεν είχε ακούσει λέξη που είχα πει.. 

Αν γεννηθεί κάτω από δύο κιλά, που δυστυχώς είναι πολύ πιθανό, λόγω δίδυμης μονοζυγωτικής κύησης, αυτά τα μωράκια συνήθως γεννιούνται πρόωρα, όπως σου προανέφερα λοιπόν, κάτω από δύο κιλά το μωρό δεν θα έχει δύναμη να δώσει αναπνοή δηλαδή διάταση στον πνεύμονα. Είσαι από τις τυχερές όμως.. Έχεις δύο! Και το άλλο, είναι μια χαρά..

Μα τι λες βρε!!! Μου προεξοφλείς το ένα μωρό; Άκου θράσος.. Εγώ θέλω και τα δύο.. Άκου εκεί.. Σκέφτηκα πάλι χωρίς να ξεστομίσω λέξη.. Άιντε! Και συνέχιζε εκείνος.. 

Αρχίζοντας τις συμβουλές, κοίτα μην πάρεις πολλά κιλά.. Δεν θα μπορείς να τα χάσεις... Και άλλα πράγματα στα όποια εγώ δεν άκουσα λέξη... Τα αυτιά μου είχα κλείσει και τα μάτια μου, αν και κοιτούσαν εκείνον, στην ουσία έβλεπαν στο υπερπέραν..

Στο μυαλό μου, το μόνο που στριφογυρνούσε ήταν να γεννήσω τα μωρά μου, πάνω από δύο κιλά.. 

Πλακώθηκα στο φαγητό, δεν με ένοιαζε το σώμα μου, με ένοιαζε να μπορούν εκείνα να επιβιώσουν έξω από το σώμα μου..

Σκεφτόμουν, πλακώσου στο φαγητό αλλά κόψε το αλάτι, δεν προσφέρει τίποτε. Έτσι και έκανα.. Ξεκίνησα 58 κιλά και έφτασα 104.. Τα οποία τα έχασα να σας επισημάνω.. 

Έτρωγα και ξανάτρωγα.. Θεέ μου.. τόσο φαγητό στη ζωή μου δεν είχα ξαναφάει.. Τα κιλά δεν είχαν σημασία για εμένα, τα μωρά μου είχαν τον πρωταγωνιστικό ρόλο..

Συσπάσεις και ξανά συσπάσεις.. Ένα μήνα καθηλωμένη στο κρεββάτι του Γενικού Νοσοκομείου Χανιών.. ώσπου μία μέρα ήρθαν και μου ανακοίνωσαν ότι θα έφευγα στο Παγνη Ηρακλείου με ασθενοφόρο.. 

Και μάλιστα και γιατρό, γιατί ενδεχομένως να γεννούσα κατά τη διαδρομή.. Μόλις μου το ανακοίνωσαν, κάτι μέσα μου φώναζε! 

Φύγε.. Άκου με.. Φύγε.. Καλύτερα τα μωρά σου να ταξιδέψουν μέσα στη κοιλιά σου , που τα προστατεύεις, παρά να αναγκαστούν να μπουν σε μια θερμοκοιτίδα και να κάνουν μόνα τους όλα αυτά τα χιλιόμετρα.. Εσύ τα κρατάς ζωντανά, μόνα τους δεν θα αντέξουν.. Φύγε..

Έφτασα, με έβαλαν σε ένα δωμάτιο.. Όλες διδυμομάνες, όλες με τεράστιες κοιλιές, έτοιμες να εκραγούν.. 8 κρεβάτια, 8 εξωπραγματικές κοιλιές, 8 διαφορετικές εικόνες αγίων, ακριβώς πάνω από το κάθε κρεββάτι.. Όσο και αν δεν το πιστεύετε, από πάνω μου είχα τον Άγιο-Ελευθέριο..

Ερχόντουσαν οι γιατροί, με ένα βλέμμα λύπησης.. Ήξεραν.. Μιλούσαν και ξαναμιλούσαν και εγώ αδιάφορη.. Έπιανα το μπλοκ μου και ζωγράφιζα και ξαναζωγράφιζα.. Και όλες μου οι ζωγραφιές είχαν χρώματα.. Εύθυμα και χαρούμενα.. Ότι και να έλεγαν εγώ ήξερα.. Και αυτό μου έφτανε.. Τα μωρά μου θα ήταν μια χαρά..

Τα μωρά σου είναι κάτω από δύο κιλά, περίπου 1700 και 1640, είπε ο γιατρός στον υπέρηχο.. Το έλεγε ξανά και ξανά.. Ίσως, για να το χωνέψω.. 

Κάποια στιγμή δεν άντεξα... Έχω πάρει τόσα κιλά.. Οι εξετάσεις μου είναι περίφημες και τα δικά μου μωρά θα γεννηθούν πάνω από δύο κιλά.. 

Και μάντεψε!!! Θα ζήσουν και τα δύο! Μη με λυπάσαι..Θες ήταν η στεναχώρια μου, θες ήταν οι ορμόνες.. Σε άνθρωπο δεν είχα μιλήσει έτσι.. Και εκείνος απλά δέχτηκε την οργή μου και έγνεψε καταφατικά το κεφάλι..

33 Εβδομαδών.. Δυστυχώς πρέπει να σας τα πάρουμε τα μωρά, με καισαρική.. Εντάξει έτοιμη είμαι.. Πάμε..

Μπήκα στο χειρουργείο.. Δεν θα ξεχάσω τον αναισθησιολόγο.. Τα μάτια του, τα χέρια του, την ηρεμία που πρόδιδε όλο του το είναι.. 

Βγήκε το πρώτο μωρό.. Το λεγόμενο Α για τους γιατρούς, ο Λευτέρης μου για μένα.. 

Περνούσαν τα λεπτά.. Κάποια στιγμή φώναξα, πού είναι ο Δημήτρης μου...; Και καθώς το βλέμμα μου περιστρεφόταν γύρω στην αίθουσα του χειρουργείου.., βλέπω πάνω από δέκα γιατρούς με ένα άσπρο μηχάνημα, να προσπαθούν να δώσουν αναπνοή στον Δημήτρη μου.. 

Χριστέ μου! Φώναξα.. Και αμέσως ο αναισθησιολόγος φώναξε, Φύγετε και γύρισε με τα δάκτυλα του το πρόσωπο μου απαλά από την άλλη πλευρά, όπου η μαία είχε φέρει ήδη τον Λευτέρη μου για να τον δω.. Και ενώ οι χτύποι της καρδιάς μου, είχαν πάρει ανηφόρα και τα μηχανήματα ηχούσαν κάθε τρελό ήχο που μπορείς να φανταστείς, ξαφνικά όλα ηρέμησαν.. Δεν είχα ξαναδεί πιο όμορφο μωρό.. Και ήταν το δικό μου μωρό.. Και έπειτα κοιμήθηκα..

Ξύπνησα, θέλω να τα δω τώρα.. Τώρα όμως με ακούς, είπα στον άνδρα μου που δεν έλειψε στιγμή από δίπλα μου όλο αυτό το διάστημα.. Που μου κρατούσε το χέρι για παρηγοριά.. Που καθόταν σε μια καρέκλα από το πρωί έως το άλλο πρωί.. Και απλά κυλούσαν οι μέρες.. Οι μήνες...ένας γιατρός εμφανίστηκε.. 

- Ξέρετε, πρέπει να έρθετε αμέσως μαζί μας..

Μπήκα σε μια μεγάλη αίθουσα και κάθε λογής γιατρός ήταν εκεί... Ένας πήρε το λόγο... Ο παιδοχειρούργος, Σ.....ς στο όνομα.. Λοιπόν είναι μια πολύ δύσκολή περίπτωση... Το μωρό σας έχει ολική συγγενής διαφραγματοκήλη... Τι σημαίνει, θα αναρωτιέστε.. 

Με απλά λόγια, όλα τα όργανα έχουν κάτσει πάνω στον πνεύμονα.. Γιαυτό δεν μπορούσε να πάρει αναπνοή και γι'αυτό έχει διασωληνωθεί και είναι στην εντατική. Πρέπει να βγάλουμε όλα αυτά τα μικροσκοπικά όργανα, να βάλουμε ένα πλέγμα, και έτσι να φτιάξουμε στην ουσία ένα διάφραγμα, και να ξανατοποθετήσουμε τα οργανάκια στη θέση τους.. Δυστυχώς δεν προλαβαίνετε να πάτε αλλού.. Εγώ είμαι ο εφημερεύον, εγώ θα το χειρουργήσω.. Στατιστικά και βιβλιογραφικά έχει 50% θνησιμότητα μια τέτοια εγχείρηση. 

Το λόγο πήρε αμέσως η αναισθησιολόγος.. Ξέρετε όμως πέρα από αυτά, υπάρχουν και άλλα.. Πρέπει να γίνει ολική νάρκωση.. Με ο,τι αυτό επιφυλάσσει.. Μπορεί να μην αντέξει.. Μπορεί να μην ξυπνήσει..Υπάρχουν πολλοί παράμετροι.. Εδώ είναι τα χαρτιά.. Εάν θέλετε να προχωρήσουμε, υπογράψτε τα.. Δεν θα αντέξει λεπτό ακόμα καθυστέρησης..

Το μόνο που είπα; 

Έχετε την ευλογία μου, κάντε ο,τι μπορείτε, ακόμα και αν δεν μπορέσετε να σκέφτεστε, ότι σκέφτομαι, ότι προσπαθήσατε, ότι σώμα και ψυχή, ήσασταν εκεί. Τους σταύρωσα και συνέχισα.. Δεν θα πω ποτέ κάτι κακό. Αυτό να θυμάστε και να παίρνετε δύναμη.. Οι γιατροί κοιτάχτηκαν με μια απορία.. Δεν περίμεναν τέτοια αντίδραση..

Έπειτα ήρθε η προϊσταμένη.. Ελάτε πρέπει να κάνουμε αεροβάφτισμα..Και φτάσαμε στην θερμοκιτίδα.. Λοιπόν πως θα τον πούμε τον μιρούλη; Δημήτρη είπα χαμηλόφωνα καθώς τον κοιτούσα.. Τοσο μικροσκοπικός.. Πάλευε το στήθος να αναπνεύσει.. Κάτω... και άργά πάνω το στέρνο.. Μέ ένα σωρό καλώδια.. Ένα σωρό, το μωρό μου..

Έγινε και αυτό.. Βγήκαμε και με είχαν μεταφέρει σε καινούργιο δωμάτιο.. Κοίταξα να δω ποια εικόνα μου είχε τύχη.. Και μαντέψτε.. Ήταν η εικόνα του Αγίου Δημητρίου.. 

Είπα, αυτός και αν είναι οιωνός.. Και ξάφνου εμφανίστηκε ο γιατρός των υπερήχων.. 

Είχατε δίκιο.. Ο Α γεννήθηκε 2340 και ο Β 2200 εύχομαι όλα να τελειώσουν σύντομα.. Και έφυγε.. Δεν έδωσα σημασία.. Σημασία είχε το παιδί μου να βγει ζωντανό.. Μέσα μου ήξερα ότι όλα θα πήγαιναν περίφημα, δάκρυα κύλησαν για άλλο λόγο.. Για την ταλαιπωρία που θα είχε..Για τίποτε άλλο..

Το τηλέφωνο του δωματίου χτύπησε.. Μπορείτε να τον δείτε, τελειώσαμε είχαμε επιτυχία. Μπήκα στην αίθουσα εντατικής, προχώρησα στην θερμοκοιτίδα του... Και εκεί ξέσπασα.. Έκλαψα γοερά.. 

Η φωνή μου, ίσα που έβγαινε και το μόνο που ξεστόμισα ήταν ένα, Δημητράκο μου.. Και τότε προσπάθησε να ανοίξει τα βλέφαρα.. Το καταλαβαίνετε; Απίστευτο! Είχε πάρει μορφίνη για να μην πονά.. Και όμως, προσπάθησε να ανοίξει το βλέφαρο.. Με άκουσε..Τότε κατάλαβα ότι ήταν Μαχητής.

Μαχητής Ζωής.. Και θα είχε πολλά να με διδάξει.. Τόσα πολλά.. Οι μέρες περνούσαν και ξαφνικά η προϊσταμένη μου απευθύνει το λόγο.

- Μπορώ να σας μιλήσω ιδιαιτέρως; Φυσικά, είπα.. Θέλω να σας πω κάτι, να μην βασανίζεστε. Το μωρό σας θα γίνει καλά.. Και μάλιστα δεν θα έχει κανένα πρόβλημα μεγαλώνοντας.. Ξέρετε τα μωράκια που μπαίνουν σε οξυγόνο, από το πρώτο λεπτό της ζωής τους, παίρνουν μορφίνη, κάνουν ένα τόσο μεγάλο χειρουργείο.. Ενδεχομένως στην συνέχεια.. Να μην ακούν... Να μην βλέπουν... Να γίνουν αυτιστικά... 

Επειδή σας βλέπω και μιλάτε οι γονείς μεταξύ σας, θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι το δικό σας μωρό, είναι ένα θαύμα. Θαύμα που θα το δείτε να μεγαλώνει υγιή.

Ποσο τυχερή ένιωσα όταν το πήρα, έπειτα από ένα μήνα παραμονής στην εντατική; Απεριόριστη.. Πόσο τυχερή είμαι που τον βλέπω υγιη στα τεσσερα του χρόνια; Απεριόριστα..

Μεγαλώνει και νιώθω ότι κέρδισα το Τζόκερ, μεγαλώνει και νιώθω ευγνωμοσύνη για όλους, μεγαλώνει και νιώθω όλες τις όμορφες λέξεις μαζί, σε μία.. Μεγαλώνει και είναι πιο έξυπνος από όσο περίμενα.. Μεγαλώνει και καθώς μου γελά , τα μάτια μου πλημμυρίζουν χαρά και αγάπη, αυτή την καλοσυνάτη, όμορφη αγάπη . Μεγαλώνει και γίνομαι πιο δυνατή..

Μεγαλώνει και προσπαθώ να τον καλομάθω.., αλλά εκείνος κρατάει χαρακτήρα.. Μεγαλώνει και θέλω να του χαρίσω όλο το κόσμο..., αλλά εκείνος αποζήτα μόνο την αγκαλιά μου... Μεγαλώνει και εύχομαι να είναι το τελευταίο που έζησε..

Θέλω να τον βλέπω χαρούμενο, ευτυχισμένο... Να παίζει, να τρέχει, να γελά.. διότι το αξίζει..

Είναι ένας μαχητής.. Είπαμε Μαχητής Ζωής..που με δίδαξε δύναμη.. Μια δύναμη ζωής.

Αληθινή Ιστορία

flashnews
joannarozaki